Zuster Wilma Oomen

 

* 6 mei 1937   † 7 november 2011

Zij werd geboren te Eindhoven/Tongelre op 6 mei 1937.
Op 4 augustus 1956 sloot zij zich aan bij onze Congregatie Zusters van Liefde te Schijndel. Zij overleed in Klooster Annahof te Schijndel op 7 november 2011.
oomen wilma (Small).jpg



Geborgen in uw naam
Wij hebben zuster Wilma gekend als een blije, hartelijke zich nooit opdringende vrouw. Al vroeg leerde zij in Tongelre onze zusters kennen en voelde zich later geroepen om ook deze levensweg te volgen. In 1956 trad zij in onze Congregatie in. Zij begon haar zending als bejaardenhelpster in Berghem en in 1967 behaalde zij haar diploma ziekenverzorgster en werd zij overgeplaatst naar Raamsdonksveer. Het Theresiaklooster.
Al heel snel kwam pastoor van Gool om haar hulp vragen. Jarenlang heeft zij met hart en ziel voor hem gezorgd en was zij intensief betrokken bij het parochiegebeuren: ziekenbezoek, het koor en nooit kwam iemand tevergeefs om advies. Op de achtergrond was zij altijd aanwezig. Rustig en bescheiden ging zij haar weg. Steeds is ze in latere jaren ook contact blijven houden met de familie van de pastoor.
Toen kwam die noodlottige dag in het begin van dit jaar, toen zuster Wilma ernstig ziek werd, en de dokters haar vertelden, dat ze niets voor haar konden doen. Dat was een grote klap voor haar want het betekende weg uit haar geliefde Raamsdonksveer en verhuizen naar Annahof en proberen te bevatten wat haar overkomen was. Ze gaf zich niet gewonnen, ze wilde leven, dit bleef ze steeds herhalen. Ze zette alle hoop en optimisme in en begon te vechten tegen haar ziekte.
Even leek het of ze aan het winnen was, ze nam kleine taken op zich, liet anderen opleven, haalde veel humor naar boven, ging in het koor meezingen. Ze knoopte als het ware een kostbaar kleed van hartelijkheid om zich heen. Maar toch! Haar krachten werden minder, de pijnbestrijding werd sterker, maar steeds bleef ze de ziekte negeren.
Er was maar één gedachte:
“Ik wil leven,” en elke opleving werd dankbaar ontvangen.
Ze heeft de strijd verloren, maar tot het laatste moment ten volle geleefd.
“Onrustig is ons hart tot het rust in U.” Mag het zo voor haar zijn.