Zuster Lucille van der Vleuten

* 18 juni 1932 † 4 oktober 2020 

 

Zij werd geboren te Best op 18 juni 1932. Op 4 februari 1959 sloot zij zich aan bij onze Congregatie Zusters van Liefde te Schijndel.

Zij overleed in Verpleeghuis Sint-Barbara te Schijndel op 4 oktober 2020.

 

Zuster Lucille was het zesde kind in een gezin van acht kinderen. Haar vader had een slagerij en moeder moest daar vaak in meehelpen. Van zuster Lucille werd dan verwacht dat ze op de kleintjes paste. Ze  kon wel terugzien op een goede tijd thuis, ze hadden het samen goed.

Toen ze ander werk ging zoeken kwam ze terecht in het Lidwinaklooster op de Bosweg in Schijndel en daar leerde ze de Zusters van Liefde kennen. Dat leidde tot een nieuwe levenskeuze, zij wilde ook zuster worden en werd op 4 februari 1959 lid van onze Congregatie Zusters van Liefde.

Haar gezondheid was heel kwetsbaar. Het werk in het klooster bleek te zwaar voor haar te zijn en dat deed daar een aanslag op. Ze nam een tijd afstand om thuis te herstellen, maar de verbondenheid met de Congregatie bleef en na een paar jaar kwam ze opnieuw naar Schijndel om in te treden.

Na haar vormingsjaren ging ze werken op het internaat van de meisjes mulo en kweekschool en deed dat graag. Toen de internaten werden opgeheven koos ze ervoor om op het Lidwinaklooster op de receptie te gaan werken. Ze vond het fijn om met mensen om te gaan, was een vriendelijke, gastvrije zuster die behulpzaam klaar stond voor allen die een beroep op haar deden. Ze opende voor velen de kloosterdeur en luisterde aandachtig naar de verhalen van allen die aanbelden; ze voelde en zag wat mensen nodig hadden en voorkwam vaak vele vragen. Zo was zij een visitekaartje voor de Congregatie.

Toen ze uit het werk was kon ze meer genieten van de natuur. Ze ging wandelen, lopen, fietsen en genoot van de ontmoetingen met mensen onderweg.

Ze is wel een unicum in de congregatie, ze is de enige zuster die haar hele kloosterleven in het St.-Jozefklooster heeft gewoond.

Met haar kwetsbare gezondheid wist ze krachtig om te gaan, maar die werd in de laatste levensjaren meer zichtbaar. Het was een zware opgave en toch bleef ze hartelijk betrokken op de congregatie en haar familie. Uiteindelijk heeft ze haar leven terug mogen geven aan haar Schepper aan wie ze zich had toevertrouwd. Haar Herder was de Heer, in velerlei vertalingen heeft zij Psalm 23 gebeden.

Ze is nu zeker met open armen ontvangen bij allen die vanuit haar familie en congregatie daar al aanwezig zijn. Ze verlangde daar naar.

Zo vertrouwen we haar toe aan de goede God en wensen haar vrede toe.

 

 zr. Lucille van der Vleuten.jpg