Zuster Netty de Louwere

* 23 juni 1930 † 12 mei 2023

Zij werd geboren in Schijndel op 23 juni 1930. Op 4 augustus 1952 sloot zij zich aan bij onze Congregatie Zusters van Liefde te Schijndel. Zij overleed in Verpleeghuis Sint-Barbara te Schijndel op 12 mei 2023.

Zuster Netty was een vrouw, een religieuze met heel veel talenten. Zij heeft die in haar lange leven ingezet overal waar ze woonde en werkte.

Geboren en opgegroeid, samen met vijf zussen en drie broers in Schijndel, maakte ze als kind de oorlog mee. Dat was voor het grote gezin een heel moeilijke tijd. Als jongste merkte ze gelukkig weinig van alle zorgen die er waren. Ze mocht gaan studeren en werd onderwijzeres. Op 22-jarige leeftijd volgde ze haar roeping en werd lid van onze Congregatie Zusters van Liefde.

Op meerdere plaatsen werkte ze als onderwijzeres. Ze deed dat met veel enthousiasme en zorg voor de kinderen die haar werden toevertrouwd. In Tilburg studeerde ze daarnaast aan het conservatorium voor pianomuziek, maar dat was moeilijk te combineren met het werk als hoofd van de Lagere School. Ze verbleef ook enige tijd op Curaçao om daar te werken aan de vorming van de jeugd.

Vele jaren was ze daarna actief als pastoraal medewerkster, met name in Breda en Eindhoven. Vooral de Catechese had haar belangstelling. Ze heeft zich dan ook ingezet voor de ontwikkeling van nieuwe projecten.

In 1995 verhuisde ze naar Eindhoven. Daar zette ze zich in voor allerlei maatschappelijke organisaties. Zo heeft ze heel veel betekend voor bijstandsvrouwen. En vanuit “Vluchtelingen in de Knel” raakte ze zeer betrokken bij uitgeprocedeerde vluchtelingen. In haar kleine huisje nam ze zelfs af en toe een vluchteling in huis. En bij het koor en actiegroep “Het lopend vuurtje” kon ze haar energie en inzet voor de minderen in onze samenleving kwijt. Actief bezig zijn ten behoeve van mensen die niet mee kunnen doen, dat was haar passie. Tot op hoge leeftijd bleef ze zeer betrokken bij dit werk.

In 2018 kwam ze in Schijndel wonen. Ze kreeg problemen met haar gehoor, daar leed ze erg onder. Het beperkte haar in de communicatie met de mensen om haar heen. Toch voelde ze zich thuis te midden van haar medezusters en dicht bij haar familie. Langzaam werden haar krachten minder, maar ze bleef betrokken bij alle ontwikkelingen in de samenleving. De krant las ze tot het laatst. De laatste fase van haar leven was niet gemakkelijk. Ze gaf niet graag de regie uit handen. Toch was ze dankbaar voor de goede zorg die ze ontving in het verpleeghuis. Dankbaar voor haar trouwe inzet voor de minsten wensen we haar nu rust en vrede toe bij haar en onze Schepper.