Zuster Marie Francesca Verheijen

* 27 juli 1919 † 3 oktober 2023

Zij werd geboren in Milheeze op 27 juli 1919. Op 4 februari 1945 sloot zij zich aan bij onze Congregatie Zusters van Liefde te Schijndel. Zij overleed in Verpleeghuis Sint-Barbara te Schijndel op 3 oktober 2023. 

Haar ouders waren Franciscus Verheijen en Maria Relou. Zij kwam uit een gezin van 7 kinderen en was de vijfde in de rij. Haar vader was molenaar en het gezin woonde langs de molen. Al haar broers en zussen zijn overleden, maar zij had nog regelmatig contact met tantezeggers.

Ontmoetingen met familie en medezusters waren voor haar erg belangrijk gedurende haar lange leven dat zij als een pelgrimstocht beschouwde.

Zuster Francesca is ingetreden in onze Congregatie toen ze 23 jaar was, op 4 februari 1945, na de oorlog. Gedurende de oorlog had zij veel zorg gedragen voor de arme mensen in Helmond, ze voelde dat als haar plicht.

Wij blijven ons haar herinneren als een hartelijke, krachtige, doortastende vrouw die met optimisme haar pelgrimstocht voortzette en welbewust haar levensweg toevertrouwde aan de Heer (ps. 37).

Kort na haar vormingsjaren in de Congregatie werd ze in 1949 uitgezonden naar Curaçao . Dat was een groot offer, want in die tijd ging men nog voorgoed weg en moest zij ook afscheid nemen van ouders, broers en zussen. Op Curaçao was zij kleuterleidster en had de zorg en verantwoording voor de kleuterleidsters. Op alle eilanden in het Caribisch gebied heeft zij gewerkt met een grote verantwoordelijkheid, met veel blijde inzet en ook trots. 33 jaar lang heeft zij op Curaçao geleefd, gewoond en gewerkt. Ze heeft er genoten van het buitenleven, de altijd aanwezige zon en de blauwe zee. Het eiland was voor haar een weelde, het begeleiden van de kleuterleidsters een doel wat haar gelukkig maakte. De Curaçao-tijd was voor haar de gelukkigste tijd van haar leven.

In 1984 kwam zij terug in Nederland en zette daar haar pelgrimstocht voort, allereerst als leidster van een groep zusters in het St.-Jozefklooster en daarna in het klooster van de Zoete Moeder in Den Bosch. Vanaf 2015 woonde zij op Annahof en vanaf 2017 in Huize Barbara.

Ze hield van de natuur, kon er intens van genieten en ook anderen wijzen bijv. op de mooie bomen die ze vanuit haar kamer zag. Maar ook tekenen ,mandala’s kleuren en spelletjes doen hoorde bij haar. Zij was altijd te vinden voor een rummicub-groepje en was daar vrolijk , aandachtig bij aanwezig. Haar jaren telden en lieten sporen achter. Met veel plezier vierde ze haar 100-ste verjaardag, maar toen ze 104 jaar werd was ze stilgevallen.

Te midden van familie en medezusters vierden we haar uitvaart die als thema had vertrouw je levensweg toe aan de Heer. We zongen de voorbede: Omdat Gij het zijt, groter dan ons hart, die mij hebt gezien, eer ik werd geboren. Dat was van overtuigende toepassing op het leven van zuster Marie Francesca, alsook de evangelielezing Mt. 20, 1 – 16. waar gesproken wordt over Gods wijngaard en de arbeiders daarin. De pelgrimstocht van het leven van zuster Marie Francesca heeft zich afgespeeld in de wijngaard van Nederland en vooral van Curaçao. Zij

heeft zich laten roepen door de Heer van de wijngaard en vertrouwde haar leven toe aan de Eeuwige, niet vragend om een beloning, maar terecht gekomen in de omgekeerde wereld van de Eeuwige, waar Jezus altijd over sprak, een wereld van Gods genade, een wereld waarin het toegaat zoals God graag zou willen. Een wereld die we in onze beste momenten kunnen laten zien in onze zorg voor de naaste. Zij was gelukkig in de wijngaard van Curaçao, maar vergat nooit de wortels van haar afkomst. Trots was ze er op dat ze de dochter was van een molenaar die het graan maalde voor het brood van elke dag, het brood van de graankorrel … en….die graankorrel moet in de aarde om vrucht te dragen. Dat heeft zuster Marie Francesca beseft en gedaan, in het Caribisch gebied en hier in Nederland, in het St.-Jozefklooster en in Den Bosch. Dat was haar mening, haar zending van Godswege en de weg die ze vol vertrouwen op de Heer moest gaan.

Langzaam is ze over de grens gegleden naar het land waar de rust en de stilte van de Eeuwige voelbaar en merkbaar zijn. Daar is ze nu aangekomen in het volste vertrouwen dat de Heer van de wijngaard haar daar heeft opgewacht en zij er voor altijd mag rusten.